ROB's BLOG
zaterdag 27 augustus 2016
Als pegels en passie bijten
Iedereen kent het wel, je wilt doen wat je leuk vindt alleen de praktijk zit je in de weg. Je doet te vaak niet wilt maar waarvan je weet dat het je wel genoeg economische brandstof en zekerheid geeft. Dat is niet erg, iedereen eet wel eens een broodje poep zoals Ome Willem dat zou noemen, maar het moet geen gewoonte worden. Als passie en pegels elkaar bijten heb je een probleem en blijft het tobben. Zonder passie en drive werken leidt namelijk nooit tot iets bijzonders!
De balans vinden tussen waar je goed in bent, waar je helemaal enthousiast en gepassioneerd over bent en waar je voldoende geld mee verdiend, zou het streven van iedereen moeten zijn. Zeker is, dat als je de stap wilt maken van goed naar bijzonder, al deze factoren z’n fair share moeten hebben.
De aanjager voor bijzondere prestatie is DRIVE. Ben je helemaal ‘on fire’ van iets dan wordt er vaak heel goed in. Zoals Bruce Springsteen gek, geil en enthousiast was van Elvis, een gitaar kocht voor $15,00 en z’n E-Street band begon.
De meeste mensen zijn helemaal niet ‘on fire’ over hun bedrijf en werk. Dat is een gegeven, heel jammer en killing voor het bedrijfsmerk. De oprichter vaak wel maar vindt zichzelf steeds vaker in situaties waarbij de pegels voor gaan omdat de rekeningen betaald moeten worden en de monden gevoed. Het initiële vuurtje wordt langzaam geblust.
Totdat hij zichzelf herontdekt en geïnspireerd wordt door een of andere bedrijven-sjamaan of merkstrateeg. Hij ontdekt zijn bestemming en ‘purpose’ en komt met een mooie communicatie campagne, maar dan… Dan begint het echte spel. De acties maken het verschil. Niks meer en niks minder!
Er is soms een groot verschil tussen wie je wilt zijn, wat je roept en hoe je je nu gedraagt. Een moeilijk te dichten kloof want de praktijk is immers weerbarstig. De kunst is en mijn opdracht zou zijn om deze kloof te dichten. Praten en communiceren over iets waar je in gelooft is namelijk veel gemakkelijker dan het doen. Maar als je niet doet waar je over praat ben je ongeloofwaardig. Je valt even op maar dan door de mand.
Positioneren van dienstverleners is mensenwerk en afzien. Waar je samen in gelooft, hoe je dingen doet en met wie je werkt maakt het verschil. Als je samen je merk niet leeft en niet de keuzes durft te maken die passen bij jouw visie en energie wordt het niks bijzonders. Niemand zei dat het gemakkelijk was maar toch… “Just do it!”

publicatie 27-10-2016, PridePR nieuwsbrief
donderdag 14 april 2016
Talent op zoek naar betekenis
Talent wil ergens voor staan en gaan
Ik heb hoop en meer vertrouwen in de jeugd dan in onze en de vorige generatie. Het was maar een klein artikel in het FD waarin Gian Zondona van Monsterboard de vraag van de komende generatie omschrijft: Millennials op zoek naar betekenis.
Het aanstormend talent is vooral op zoek naar wat een werkgever voor hen kan betekenen, waar het bedrijf voor staat. Geweldig toch en helemaal in de Leef je Merk gedachte en heel anders dan het vroeger bij mezelf ging. Dat wat voor mij voortschrijdend inzicht was hebben zij al op jonge leeftijd.
Gelukkig want er staat wat te gebeuren. De voortekenen zijn er want veel systemen lopen vast. Aandeelhouderswaarde als enige succesfactor is van gisteren. Financiële systemen staan op ploffen, traditionele zekerheden als pensioen verdwijnen snel, onze gegevens liggen in de US, ons geld ligt in China, onze invloed op vermindert, Europa kraakt en al ‘onze’ delfstoffen raken stukje bij beetje op. T’is net de Titanic waar de muziek bleef spelen terwijl de boot zinkt. We moeten wel veranderen en ons hedonische rendement denken veranderen naar meer waarde, welzijn en betekenis.

Rendement van Geluk
De Tegenlicht documentaire ‘Rendement van Geluk’ van afgelopen zondag over de betekenis economie liet ook goed zien wat er aan de hand is. Waarschijnlijk nu nog voorbehouden aan de midden en hogere klasses is er een groeiende drang om de juiste dingen te doen en van betekenis te zijn. Succes alleen financieel meten en maatschappelijk onverantwoord ondernemen, iets dat we decennia gedaan hebben, is uit. Nu al komen de beursgenoteerde corporates niet meer weg met onverantwoord gedrag maar het wordt gemeengoed in Europa, ook voor het MKB. Het zal snel gaan, misschien wel net zo snel als niet meer roken in de horeca.
En dan hebben we ook nog de Panama Papers. Om van te smullen. Niet vanwege de hysterie over het wegduiken voor de belasting (hetgeen ik principieel wel begrijp als het geen fraude is) maar vanwege hoe de traditioneel liberale top van onze maatschappij hier mee om gaat. Wegduiken en afwachten is de normale reactie maar dat kan nu niet meer. Alles ligt op tafel en hoe ga je hier dan mee om? Waar sta je voor en uit welke overtuiging heb je dingen gedaan? Omdat deze overtuiging vaak ‘me, myself en I’ is en er geen hoger doel is, wordt dit een demasqué van jewelste. Ik kijk er naar uit.

Vertrouwen in de toekomst
Nu maar hopen dat de voortekenen niet bedriegen, dat de wal het schip keert en onze nazaten verantwoordelijker zijn dan hun voorgangers. Hoop doet leven, net als het voorjaarszonnetje dat nu doorbreekt. Laat de lente maar beginnen! Het worden vast gouden tijden voor Leef je Merk☺



woensdag 11 november 2015
Ich habe es nicht gewusst
Geld, winst en effcicientie gaat vaak boven de juiste dingen doen
Wellicht zonder het zelf te beseffen heeft het Financieel Dagblad een hoge voorspellende waarde als het gaat om belangrijke zaken. Reeds op 15 april 2014 en drie maanden voor de verschrikkelijke MH17 ramp wees het FD op het gevaar van vliegen boven Rusland en de Oekraïne. (Artikel 15 april 2014, De weg naar Azië leidt bijna altijd over Rusland). Het FD wist het wel maar  Malaysia Air vloog gewoon door. Het “Ich habe es nicht gewusst” liedje dat nadien gezongen werd was dus een wassen neus en a boody shame! Iedereen wist van de gevaren maar sloeg deze in de wind omdat recht-doorvliegen goedkoper si.
Op 19 september ’15 sloeg het FD wederom de spijker op z’n kop. De weekendkrant opende met “Duitse degelijkheid opent deur naar corruptie”. Een week later ontpopte het Volkswagen schandaal zich. De cultuur bij een van de grootste merken ter wereld bleek dermate hierarchisch dat de top zich onaantastbaar waande en zonnekoning-gedrag ten toon spreidde. Ook hier wordt het lied “Ich habe es nicht gewusst” nu veelvuldig gezongen. En wederom klinkt het zo vals als een bejaarde kanarie.
En het blijft niet bij deze bedrijven: de Russische atletiek federatie, de Duitse voetbalbond, de FIFA, Imtech, een hele zwik woningcorporaties, de NS, allemaal kunnen ze er wat van en wisten ze nergens van.
Wat is het toch dat bedrijven (en dus mensen) het persoonlijk belang en de korte termijn resultaten voorrang geven. Het Waar is het hogere doel gebleven en hebben ze nog wel een moreel kompas?
Dat het hogere doel te vaak ontbreekt is voor mij helder. Als management consultant en “Leef je Merk-belever” zie ik hoe bedrijven het altijd hebben over WAT wel en WAT niet, over winst en verlies en over efficiëntie. Over het ‘Hoe en Waarom’, over cultuur en on purpose zijn gaat het bijna nooit. Dat is abstract en moeilijk en vraagt om bereidheid om je nek uit te steken en te innoveren.
Back to Top